25 oktober 2025, Kampala. De stad slaapt nog wanneer wij onze eerste koffie drinken bij Endiro Coffee. Buiten staan de auto’s al opgesteld, mountainbikes stevig vastgesnoerd op het dak - klaar voor wat komen gaat.
TEKST & FOTO’S Claudia van Aken - CvA travel
Elf Nederlandse deelnemers en twee begeleiders van CvA travel voegen zich bij zo’n 35 internationale avonturiers. Niemand kent elkaar nog, maar iedereen voelt het: dit wordt een reis die je niet vergeet. We vertrekken voor negen dagen fietsen door het ongerepte noordoosten van Oeganda én een stuk door Kenia: de Tour of Karamoja, over de Warrior Nomad Trail.
Geen gewone fietstocht. Een avontuur.
De lange weg naar een onbekende wereld
Wanneer we Kampala achter ons laten, verandert het landschap langzaam maar zeker. De weg wordt leger, de horizon wijder. Wat volgt, is een lange reisdag: uren rijden we door het hart van Oeganda, met een korte lunchstop in Jinja voordat we weer verder moeten. Door zware regenval is het startpunt van de route twee keer verlegd, waardoor we vele extra kilometers afleggen over hobbelige, onverharde wegen door het Pian Upe Wildlife Reserve - een eerste voorproefje van de onvoorspelbaarheid van Karamoja.
Bij Pian Upe begint het echt. 764 kilometer en 7.300 hoogtemeters liggen voor ons: savannes, bergen, woestijnlandschappen, rivierbeddingen.
We volgen de paden van de Karamojong, nomadische krijgers die al generaties lang door dit gebied trekken. Hun geschiedenis, hun verhalen en hun cultuur liggen letterlijk onder onze banden.
Karamoja voelt meteen anders: ruig, rauw, prachtig en onontdekt. Het is een regio die zelfs veel Oegandezen niet kennen. Grillige bergen steken abrupt uit de savanne omhoog, dorpen bestaan uit ronde hutten van hout en klei, en overal worden we bekeken door nieuwsgierige ogen - verbaasd, vrolijk, verwelkomend.
De eerste etappe: natte voeten én volle harten
Zondagochtend om 8.30 uur klinkt het startschot voor de eerste etappe, na een kort woord van een regeringsfunctionaris. Camera’s van het nationale nieuws leggen alles vast, later horen we dat we de uitzending hebben gehaald.
De Tour is amper begonnen of het avontuur dient zich al aan. Na drie kilometer: een rivier. Te diep om te fietsen. Schoenen uit, sokken uit, fiets op de schouder. Aan de overkant alles weer aan… om het ritueel tien minuten later opnieuw te herhalen. Bij de derde oversteek besluiten we: dan maar natte schoenen.
De route is prachtig maar intens. Geen asfalt. Geen comfort. Alleen gravel, zand, stenen en korte venijnige klimmetjes. Oeganda laat direct zien dat fietsen hier van een andere categorie is. De savanne is weids, ruig en zó stil dat je je heel klein voelt.
Tijd voor lunch: een rolex, het geliefde streetfood van Oeganda. Dit is een Chapati met ei. Simpel, warm en precies wat we nodig hebben.
Dan komt de regen. En hoe
Na de lunch begint de klim naar de Keniaanse grens. In het startkamp, van die ochtend, hadden vrouwen ons al gewaarschuwd: “Op de berg komt regen.” Ze kregen gelijk. Eerst vallen er grote, warme druppels. De paden worden donkerder, zachter. Dan barst het los. Een tropische stortbui zoals wij die niet kennen. Riviertjes veranderen in kolkende stromen, het rode stof wordt glibberige klei.
We fietsen, lopen, glijden, tillen elkaar vooruit. Het is zwaar en tegelijk fantastisch. Dit is avontuur in zijn meest pure vorm.
Langs de route staan bewoners te kijken. Ze zwaaien, lachen en roepen iets naar ons. Muzungu’s in een zondvloed: een attractie. Hun vrolijkheid werkt aanstekelijk, we lachen hardop mee. Een lange afdaling volgt. Wanneer we Kenia binnen fietsen, klaart het op.
Aankomst bij Lake Turkwel
Rond vier uur, doorweekt en onder de modder, bereiken we het kamp. Andere groepen zijn droog gebleven, wij niet. Maar niemand had het willen missen. Het kamp is eenvoudig maar sfeervol: emmerdouches die boven een kampvuur worden verwarmd, toiletten met zaagsel, een kleine nederzetting vlakbij. ’s Avonds eten we samen en sluiten we af bij het kampvuur. De groep voelt nu al hecht. Niemand denkt nog in nationaliteiten, we zijn één team op avontuur.
Van woestijn tot Rift-helling
Een gedeelte van etappe drie en van etappe vier trekken we door de Turkanawoestijn. De hitte trilt boven de aarde, maar omdat het een dag eerder heeft geregend, is de ondergrond hard en verrassend goed te fietsen. Kamelen steken onze route over, jonge hoeders roepen iets en lachen wanneer we terugzwaaien.
Een gedeelte van etappe drie en van etappe vier trekken we door de Turkanawoestijn. De hitte trilt boven de aarde, maar omdat het een dag eerder heeft geregend, is de ondergrond hard en verrassend goed te fietsen. Kamelen steken onze route over, jonge hoeders roepen iets en lachen wanneer we terugzwaaien.
’s Avonds slapen we, midden in de Turkana woestijn, in een droge rivierbedding. De lokale bevolking komt dansen en zingen bij ons kampvuur. Hun traditionele springdans is meer dan bijzonder. Samen dansen en springen we erop los onder de sterrenhemel. De volgende dag, na de woestijn, wacht een brute klim van meer dan 800 hoogtemeters terug naar Oeganda. Soms te fietsen, soms té steil. Maar elke trap is de moeite waard: de uitzichten zijn adembenemend en maken elke druppel zweet onbelangrijk.
Finale: fietsen tussen wilde dieren
Dan bereiken we Kidepo Valley National Park, het meest afgelegen park van Oeganda. Tenten op een heuvel, bewaakt door rangers. ’s Nachts lopen buffels, hyena’s en zebra’s vlak langs het kamp. Je hoort ze. Je voelt ze. En het maakt indruk. De volgende ochtend fietsen we dwars door de wildernis. Giraffen en olifanten steken het pad over, zebra’s stuiven op, buffels grazen vlak naast ons. De stilte is immens, de natuur groots. Fietsen voelt hier magisch.
Waarom je dit avontuur moet beleven
Omdat het de perfecte mix is van sport, cultuur, natuur en onverwachte momenten. Omdat je zelden zó ver buiten je comfortzone komt. Omdat je verhalen verzamelt die je de rest van je leven vertelt.
Je gaat diep.
Soms heel diep.
Maar wat je ervoor terugkrijgt, blijft je bij. Sommige avonturen moet je gewoon beleven. Nieuwsgierig of meer weten? Hier vind je meer informatie over de Tour of Karamoja.
Neem alvast een kijkje:
Avontuur dat levens verandert
De Tour of Karamoja steunt projecten die de regio sterker maken, waaronder de Matany Girls’s Vocational School. De school werd opgericht door Naduk Florence Nora, zelf opgegroeid in Karamoja en dankzij een beurs uit armoede geklommen.
De school geeft meisjes opleidingen zoals kleermaken, landbouw, toerisme en timmeren - concrete vaardigheden die leiden tot zelfstandigheid. Door mee te fietsen geef je hun een toekomst. Avontuur met impact!
